ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ

Αν κάποτε το θυμηθείς, ότι υπάρχουμε κι' εμείς, και ότι ζούμε,
κάν' ένα κόπο να μας δεις, μια καλημέρα να μας πεις, και να σε δούμε.
Να θυμηθούμε την παλιά,την όμορφη, και την γλυκιά, ζωή που πάει,
που 'ταν της άνοιξης ανθός,ευωδιαστός και τρυφερός, δροσιά του Μάη......

Που είναι εκείνος ο καιρος, ο όμορφος, και ο καλός, που είναι τώρα,
που ζούσαμε στην ξενοιασά,τρελά, κι' ανέμελα παιδιά,
καλή του ώρα,

με τις αγάπες τις πολλές, με τα φιλιά, τις αγκαλιές, τα καρδιοχτύπια,
με τα τσιγάρα, τα ποτά, τα γέλια μας τα τρανταχτά, και τα ξενύχτια........

Κίτρινα φύλλα στα κλαριά, ελπίδες, κι' όνειρα πολλά, πολλά κι' ωραία,
που κάναμε τότε παιδιά, όλοι μαζί μια συντροφιά, και μια παρέα,
σιγά - σιγά φυλλορροούν, αλλιώς να κάνουν δεν μπορούν, έτσι συμβαίνει,
ό,τι γεννιέται στην ζωή, γαννιέται, κάμποσο να ζει, και να πεθαίνει........

Ένα τραίνο που φεύγει ο χρόνος, και μαζί του, πάμε κι' εμείς,
και να μείνεις έξω κι' αν θέλιες, να το κάνεις αυτό ,δεν μπορείς.
Ένα τραίνο που όλο κινείται, σε ταξίδι, χωρίς τελειωμό.
και ποτέ σου δεν ξέρεις, ποτέ σου, σε ποιόν, κατεβαίνεις σταθμό........

ΠΕΛ. ΠΑΝ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ