ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ

 

Βρε Αντώνη, βρε Αντώνη, μας γεράσανε οι πόνοι,

και τα βάσανα,

και δεν είπαμε ποτές, βρε Αντώνη μου που λες,

αχ Θεέ ανάσανα.

Μια ζωή ταλαιπωρία, παιδεμό και τυραννία,

την διαβήκαμε,

και σαν άνθρωποι κι’ εμείς, απ’ τα ωραία της ζωής

τι είναι που χαρήκαμε.

Δεν βαριέσαι βρε Αντώνη, ούτε να σε φαρμακώνει,

που ‘μαστε φτωχοί.

Δεν γινότανε αλλιώς, έτσι τα ‘φερε ο Θεός,

και η τύχη η κακή.

Στην πορεία της ζωής, βρε Αντώνη μου κι’ εμείς,

Τι δεν κάναμε,

κάτι πήγαινε στραβά, βρε Αντώνη φουκαρά,

και τα πλοία χάναμε.

Ρείξτα όλα έναν παρά, βρε Αντώνη φουκαρά

και μη χολοσκάς.

Γλέντα το όσο μπορείς, γλέντα το να το χαρείς,

και καλά να την περνάς.

Τίποτε κανείς δεν παίρνει, την σειρά του όποιος διαβαίνει,

και μας χαιρετά,

Όλοι εδώ τ’ αφήνουνε, όλα, και τους ρίχνουνε

μεσ’ το λάκκο τους βαθειά.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ