ΧΡΟΝΙΑ ΒΡΕ ΜΑΡΙΩ

Χρόνια βρε Μαριώ, έχω να σε ‘δω

Χρόνια από παιδιά , από το σχολειό.

Κι’ απ’ τη γειτονιά, Μάρω μου γλυκιά,

Που ‘μασταν παρέα, όλα τα παιδιά,

Και παίζαμε μέσ’ τις αυλές,

Και στις αλάνες τις πλατιές,

Παρέα.

Κι’ ήταν εκείνη η ζωή

Ήτανε Μάρω μου καλή,

Ωραία.

Πόσο λαχταρώ ,λίγο να βρεθώ

Στα ωραία χρόνια, τον καλό καιρό

Π’ όλα ήταν χαρά, Μάρω μου γλυκιά ,

Όλα ήταν τραγούδια, όνειρα πολλά.

Να παίζαμε μέσ’ στις αυλές΄

Και στις αλάνες τις πλατιές,

Παρέα .

Και να ‘ταν όλη η ζωή,

Να ήταν Μάρω μου καλή,

Ωραία.

Φεύγει η ζωή ,Μάρω μου καλή,

Δίχως να το θέλει,φεύγει βιαστική,

Όπως ο αέρας Μάρω μου γλυκιά,

Όπως ο αέρας ,όπως τα πουλιά.

Θα είμαστε μέσ’ στις αυλές ,

Και στις αλάνες τις πλατιές

Μονάχοι.

Όπως του κάμπου οι καλαμιές ,

Στις έρημες ακρογιαλιές,

Οι βράχοι.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΑΡΓΑ ΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

Αργά  το  δειλινό  που  παίζουν  τα  πουλιά

Ψιλά  στον  ουρανό,  στους  δρόμους  τα  παιδιά,

Ελεύθερος  αέρας  η  σκέψης μου  πετά.

Αργά  το  δειλινό,  αργά  το  δειλινό,

Αισθάνομαι  ωραία , όνειρο  πως ζω

Αργά  το  δειλινό,  αργά , πολύ  αργά

Έρχεσαι  κι’ εσύ  μέσα  στην  καρδιά,

Βραδινός  αέρας,  βραδινή  δροσιά

Αργά , σαν  πέφτει  η  νύχτα, και  όλα  ηρεμούν,

Κι’  όταν  τα  διό σου  χέρια  τα  χέρια  μου  κρατούν,

Όλα  μου  μιλάνε  και  όλα  μου  γελούν

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ

(στον πατέρα μου)

λίγο ακόμα, σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα.

Κι’ ύστερα ρίξτε στο ήλιο πάνω, ‘λαφρύ το χώμα.

Λίγο ακόμα, σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα,

για να κρατήσω στην θυμησή μου, στερνή εικόνα,

την  θυμησή του, αυτή την ώρα την παγερή,

τώρα που φεύγει, τώρα που μπαίνει στην κρύα γη.

Καλό να σου είναι αυτό το ταξίδι, καλό και ωραίο,

το τελευταίο’ το άθελό σου, και το μοιραίο.

Χτύπα καμπάνα, αυτή την ώρα, με αρμονία.

Όλη η πλάση ν’ αναφωνήσει ,- μνήμη αιωνία-.

Λίγο ακόμα σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα………

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ

Αν κάποτε το θυμηθείς, ότι υπάρχουμε κι' εμείς, και ότι ζούμε,
κάν' ένα κόπο να μας δεις, μια καλημέρα να μας πεις, και να σε δούμε.
Να θυμηθούμε την παλιά,την όμορφη, και την γλυκιά, ζωή που πάει,
που 'ταν της άνοιξης ανθός,ευωδιαστός και τρυφερός, δροσιά του Μάη......

Που είναι εκείνος ο καιρος, ο όμορφος, και ο καλός, που είναι τώρα,
που ζούσαμε στην ξενοιασά,τρελά, κι' ανέμελα παιδιά,
καλή του ώρα,

με τις αγάπες τις πολλές, με τα φιλιά, τις αγκαλιές, τα καρδιοχτύπια,
με τα τσιγάρα, τα ποτά, τα γέλια μας τα τρανταχτά, και τα ξενύχτια........

Κίτρινα φύλλα στα κλαριά, ελπίδες, κι' όνειρα πολλά, πολλά κι' ωραία,
που κάναμε τότε παιδιά, όλοι μαζί μια συντροφιά, και μια παρέα,
σιγά - σιγά φυλλορροούν, αλλιώς να κάνουν δεν μπορούν, έτσι συμβαίνει,
ό,τι γεννιέται στην ζωή, γαννιέται, κάμποσο να ζει, και να πεθαίνει........

Ένα τραίνο που φεύγει ο χρόνος, και μαζί του, πάμε κι' εμείς,
και να μείνεις έξω κι' αν θέλιες, να το κάνεις αυτό ,δεν μπορείς.
Ένα τραίνο που όλο κινείται, σε ταξίδι, χωρίς τελειωμό.
και ποτέ σου δεν ξέρεις, ποτέ σου, σε ποιόν, κατεβαίνεις σταθμό........

ΠΕΛ. ΠΑΝ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ

 

Βρε Αντώνη, βρε Αντώνη, μας γεράσανε οι πόνοι,

και τα βάσανα,

και δεν είπαμε ποτές, βρε Αντώνη μου που λες,

αχ Θεέ ανάσανα.

Μια ζωή ταλαιπωρία, παιδεμό και τυραννία,

την διαβήκαμε,

και σαν άνθρωποι κι’ εμείς, απ’ τα ωραία της ζωής

τι είναι που χαρήκαμε.

Δεν βαριέσαι βρε Αντώνη, ούτε να σε φαρμακώνει,

που ‘μαστε φτωχοί.

Δεν γινότανε αλλιώς, έτσι τα ‘φερε ο Θεός,

και η τύχη η κακή.

Στην πορεία της ζωής, βρε Αντώνη μου κι’ εμείς,

Τι δεν κάναμε,

κάτι πήγαινε στραβά, βρε Αντώνη φουκαρά,

και τα πλοία χάναμε.

Ρείξτα όλα έναν παρά, βρε Αντώνη φουκαρά

και μη χολοσκάς.

Γλέντα το όσο μπορείς, γλέντα το να το χαρείς,

και καλά να την περνάς.

Τίποτε κανείς δεν παίρνει, την σειρά του όποιος διαβαίνει,

και μας χαιρετά,

Όλοι εδώ τ’ αφήνουνε, όλα, και τους ρίχνουνε

μεσ’ το λάκκο τους βαθειά.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΑΙΔΙ

Τα τραγούδια που αγάπησα παιδί,

τα τραγούδια που μιλούσαν την καρδιά μου,

τα τραγούδια  που ομορφαίναν την ζωή,

και που δίνανε πνοή στα όνειρά μου,

που και που όταν τυχαίνει να τ’ ακούω,

άλλοι τώρα να τα λεν, να τα σφυρίζουν,

στην ζωή εκείνη με πηγαίνουν,

και στα όμορφα τα χρόνια με γυρίζουν.

Με γυρίζουνε στα πρώτα καρδιοχτύπια,

με γυρίζουνε στις πρώτες τις χαρές,

στις αγάπες, τα ποτά, και τα ξενύχτια,

και στις άλλες της ζωής τις ομορφιές.

Με γυρίζουνε και στην παλιοπαρέα,

στις ευχάριστες στιγμές και στις κεφάτες,

στα αξέχαστα τα γλέντια τα ωραία,

και στις πείνες τις γενναίες, τις βαρβάτες.

Όσο σκέφτομαι πως όλα τελειώνουν,

και πως κάποτε, θα φύγω απ’ την ζωή,

ασυναίσθητα τα μάτια μου βουρκώνουν,

και μια θλίψη με κατέχει περισσή.

Σαν τα σύννεφα π’ αστράφτουν και βροντάνε,

σαν τα σύννεφα που γίνονται βροχή,

και που ύστερα διαλύουν και σκορπάνε,

κάτι τέτοιο, μου φαντάζει η ζωή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΠΕΣΤΟ ΜΑΡΩ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο ν’ ακουστή,

ως τα πέρατα του κόσμου, σ’ όλη Μάρω μου την γη.

Τώρα που μπορείς Μαρία, κι’ έχεις την ζωή μπροστά ,

πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο με καρδιά.

Αχ και να μπορούσα Μάρω, μια φορά να σηκωθώ ,

Να ‘λεγα ένα τραγούδι, να ‘σερνα και τον χορό,

και να τράβαγα μια κούπα, νάρειχνα μια ντουφεκιά,

ένα βράδυ μέσ’ τον κόσμο, πόσο θάθελα ,αλλά.

Μ’ έφαγαν Μαριώ οι πόνοι, έλειωσε και το κορμί,

Και δεν ξέρω πως κρατιέται τούτ’ η έρημη ψυχή.

Να πεθάνω να ησυχάσω, Μάρω μου να λυτρωθώ,

να πεθάνω, να πεθάνω, τον Θεό παρακαλώ.

Φθάνοντας κανείς στο τέλος, ξέρει Μάρω στην ζωή,

πότε πρέπει να δακρύζει, πότε πρέπει να χαρεί.

Όλα ψεύτικα Μαρία, όλα Μάρω λυγερή.

Λέγε μάρω μου τραγούδια, Μάρω πέστα με ψυχή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ

Όμορφα πούναι νάχεις μια αγάπη, όμορφα πούναι αληθινά,

ζωή ωραία ζωή φευγάτη, όλα γεμίζουν φως και χαρά.

Να αγαπάς, να αγαπάς,

Μην το διστάζεις, μην το γελάς

Όμορφα πούναι  νάχεις μια αγάπη, όμορφα μάτια να σε κοιτούν ,

χείλη μελένια να σε φιλάνε, να σου μιλάνε, να τραγουδούν.

Όμορφα πούναι νάχεις μια αγάπη, να έχεις κάπου να ακουμπάς,

Δύσκολες ώρες να μην φοβάσαι, στιγμές ωραίες για να περνάς.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΕΣΒΗΣΑΝ ΣΑΝ ΚΥΜΑ

Έσβησαν σαν κύμα, κι’ έμεινα το κρίμα,

οι πόθοι, τα όνειρα μου, και έμεινε η καρδιά μου,

κορμί γυμνό, σε κάμπο χιονισμένο,

να νοσταλγεί την ζεστασιά, που δίνει μέσ’ την εκκλησιά,

ένα κεράκι αναμμένο.

Κάποτε τυχαίνει στ’ ουρανού τα χάη,

ζωή φαρμακωμένη, να σε ξεγελάει,

άστρο λαμπρό σε βράδια αγριεμένα,

θαρρείς κουράγιο πως σου δίνει,

μα σβήνει όμως και σ’ αφήνει’

 ξένον μέσ’ στα ξένα.

Δεν είναι πάντα η ζωή γλυκόλαλο τραγούδι,

όπου το λέν’ χαρούμενα, κι’ αλόγιστα,

 παιδιά στην εξοχή.

Κάποτε, μοιάζει στου βουνού, το πέτρινο λουλούδι,

που το χτυπάει το ξεροβόρι, όσο μπορεί, αλύπητα,

και τ’ απαλαίνει η βροχή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΦΕΥΓΟΥΝ ΤΑ ΠΟΥΛΙΑ

                     Φεύγουν τα πουλιά, πάν’ σιγά-σιγά, φεύγουν τα πουλιά, αλλάζει ο καιρός.

Κίτρινα τα φύλλα, πάνω στα κλαριά, κίτρινα τα φύλλα, γκρίζος ουρανός.

Φεύγουν τα πουλιά, φεύγουν οι χαρές, όμορφες ημέρες καλοκαιρινές.

Φεύγουν τα πουλιά, φεύγεις και εσύ, θα περιπλανιέμαι, έρημη ψυχή.

Φεύγουν τα πουλιά, άλλη μια φορά, ορφανό το κύμα, κι’ οι ακρογιαλιές.

Φεύγουν τα πουλιά, φεύγουν βιαστικά, έρχεται χειμώνας, χιόνια, και βροχές.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΘΑ ΦΥΓΩ ΜΑΝΑ

Θα φύγω μάνα και μην κλαις, θα πάω σ’ άλλους τόπους,

Εκεί που είναι οι χαρές, και η ζωή με ομορφιές.

Θα φύγω μάνα.

Δεν με κρατάει ο τόπος μου, δεν με χωράει το σπίτι,

Μου είναι βάρος στην καρδιά, όλα μανούλα μου γλυκιά .

Θα φύγω μάνα.

Τι να την κάνεις την ζωή, να ζεις με τις ελπίδες,

Μοιάζει μ’ εκείνα τα πουλιά, που πάνε μέσ’ την συννεφιά,

Στις καταιγίδες.

Δώσ’ μου μανούλα ένα φιλί, δώσ’ μου και την ευχή σου,

Να τα ‘χω μέσα στην καρδιά, να τα ‘χω για παρηγοριά.

Γλυκιά μανούλα.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

Ο ΠΑΤΕΡΑΣ ΜΟΥ ΝΑΙ ΝΑΙ

Ο πατέρας ο δικός μου ήτανε φτωχός.

Ήταν άνθρωπος του μόχθου, του αγώνα του σκληρού.

Ήταν ένας ανθρωπάκος. Ανθρωπάκος του Θεού.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

Τον θυμάμαι τον πατέρα, πάντα σιωπηλός,

να δουλεύει μέρα, νύχτα, με τον ήλιο, την βροχή,

όπου νά 'ναι, κι΄ότι να ΄ναι, να του βγαίνει η ψυχή.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

Ο καημένος ο πατέρας, πάντα βιαστικός,

μια ζωή, μέσα στους δρόμους, πότ' εδώ, και πότ' εκεί,

περπατούσε, και κοιτούσε, από που να κρατηθεί.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

Δεν θυμάμαι τον πατέρα γελαστόν, ποτέ.

Με το άγχος, με την θλίψη, με την πίκρα συντροφιά,

τον θυμάμαι τον πατέρα,έτσι, σαν μια ζωγραφιά.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

Ο καλός μου ο πατέρας δεν υπάρχει πια.

Έφυγε απ' την ζωή μας, έφυγε οριστικά,

έγινε λαμπρό αστέρι και φωτίζει από ψιλά.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

Τον φτωχό μου τον πατέρα, τον ευχαριστώ,

που με έφερε στον κόσμο, που εφρόντησε να ζω,

που με στέριωσε στα πόδια, και μπορώ να περπατώ.

Ο πατέρας μου ναι, ναι.

ΠΕΛ. ΠΑΝ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΕΛΑ ΜΑΝΑ

Έλα μάνα φιλισέμε, σφίξεμε κι’ αγκαλιασέμε ,

Σαν εκείνο τον καιρό, που ‘μουνα παιδί μικρό.

στα καλά μου να με ντύσεις, όμορφα να με χτενίσεις,

σαν εκείνο τον καιρό,για να πάω στο σχολειό.

Να ακούσω την φωνή σου, μ’ όλη μάνα την ψυχή σου,

Σαν εκείνο τον καιρό, να φωνάζεις, έλα ‘δω.

Να μου ρίξεις μια ξυλιά, ναι μανούλα μου γλυκιά,

σαν εκείνο τον καιρό, που ‘μουνα παιδί κακό.

Να μου δώσεις για να φάω, τόσο, για να μην πεινάω,

σαν εκείνο τον καιρό, με ψωμάκι και νερό.

Να μου δώσεις και το βράδυ, ένα σου φιλί και χάδι,

σαν εκείνο τον καιρό, για να πάω να κοιμηθώ.

Μάνα μου, γλυκιά μανούλα ,ζέστανέ μου την καρδούλα,

σαν εκείνο τον καιρό, που ‘μουνα παιδί μικρό.

Έλα μάνα φιλισέμε, σφίξεμε, κι’ αγκαλιασέμε,

σαν εκείνο τον καιρό, που δεν θα τον ξαναβρώ .

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΕΡΩΤΕΥΘΗΚΑ

Ερωτεύθηκα,

δυο μάτια σαν την θάλασσα γαλάζια και πλατιά ,

και ευρέθηκα,

σε ευτυχίας πέλαγα, σε ήρεμα νερά .

Ποτέ- ποτέ να μην βρεθώ, εγώ για αυτά να πικραθώ.

Ερωτεύθηκα

δυο μάτια τόσο φωτεινά, που μοιάζουν με τον ήλιο,

και εδέθηκα ,

μαζί τους τόσο δυνατά, και δεν μπορώ να φύγω.

Ερωτεύθηκα,

δυο μάτια σαν την άνοιξη, και σαν το καλοκαίρι,

και εσκεύθηκα,

όμορφη πούναι η ζωή, χαρές όταν σου φέρνει.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΔΙΑΛΟΓΙΚΟ

                                                                        Χριστέ μου ,

Ποίος  σε σταύρωσε και σου κανε μαρτύρια;

- Των  Φαρισαίων τα λαμπρά τριάκοντα αργύρια .

Αυτά με στήσαν στο σταυρό, με πότισαν,

Πικρή χολή στη δίψα μου, και ξύδι,

Και την ζωή μου στέρησαν, του κόσμου οι τρανοί,

Οι διαλεχτοί ,οι λίγοι.

-Τι  κι’ αν σταυρώθηκες Χριστέ ,μία ήταν στη ζωή σου ,

Γύρισε κοίταξε κι’ εμάς, Χριστέ μου εδώ πέρα

Πως μας σταυρώνουν οι τρανοί ,και νύχτα και ημέρα.

- Είν’ η ζωή στα χέρια σας, η δύναμη κοντά σας,

Όλοι μαζί παλέψετε, για σας και τα παιδιά σας . [και την γενιά σας]

- Χριστέ μου;

-Kάτ’ απ’ τ’ αστέρια τ’ ουρανού , σ’ ανατολή και δύση,

κατ’ απ’ τ’ αστέρια τα’  ουρανού, είσαστε όλοι ίσοι

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΝΑΤΗΝ ΚΑΙ ΠΑΛΙ Η ΑΝΟΙΞΗ

Νάτην  και πάλι η άνοιξη, έρχεται απ’ τα χιόνα,

Την βλέπω στις αμυγδαλιάς της ανθιστής τα κλώνια.

Την βλέπω και στον ουρανό όπου χαμογελάει

Και τα βαριά τα σύννεφα , σιγά-σιγά σκορπάει.

Νάτην και πάλι η άνοιξη, την βλέπω στα λουλούδια,

Και την ακούω στων πουλιών τα όμορφα τραγούδια.

Στο απαλό το χαΐδεμα την νοιώθω του αέρα,

την δροσερή την άνοιξη να ‘ρχεται από πέρα.

Νάτην και πάλι η άνοιξη νάτην και πάλι νάτη,

Έρχεται με ομορφιές, και με χαρές γεμάτη.

Νάτην και πάλι η άνοιξη, νάτην, να την χαρείς,

Γιατί, αυτήν την άνοιξη, δεν θα την ξαναβρείς.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΠΑΙΞΤΕ ΑΓΓΕΛΟΥΔΑΚΙΑ ΜΟΥ

Παίξτε αγγελουδάκια μου, παίξτ’ αγαπημένα,

νάστε πάντα στη ζωή, πάντα ευτυχισμένα.

Παίξτε να σας χαίρομαι παίξτε να σας δω,

παίξτε αγγελουδάκια μου σας παρακαλώ,

τώρα που δεν ξέρετε τι θα πει ζωή,

παίξτε αγγελουδάκια μου μ ΄όλη την ψυχή.

Η ζωή που έρχεται έχει να σας φέρει,

όσα δεν φαντάζεσθε, και κανείς δεν ξέρει.

Μια είναι θάλασσα άγρια, μια γαληνεμένη,

η ζωή η όμορφη η τραγουδισμένη.

Την υγεία σας νάχετε να παρακαλάτε

τον μεγαλοδύναμο ,και καλά θα πάτε.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΠΑΙΔΙΑ ΚΙ ΑΝ ΧΩΡΙΣΤΗΚΑΜΕ

Παιδιά κι αν χωριστήκαμε

ω φίλοι αγαπητοί,

και σαν πουλιά σκορπίσαμε

σ’ όλα της γης τα μέρη,

για μια καλλίτερη ζωή.

Να ‘ρχότανε ένας καιρός

και να μας ξαναφέρει,

εκεί που γεννηθήκαμε,

και είδανε τα μάτια μας,

τον ήλιο να ανατέλλει.

Καμπάνας γλυκοχτύπημα

να μας καλωσορίζει,

τον γυρισμό μας φίλοι μου

στου δειλινού την ώρα.

Η Γή που μας ανάθρεψε

γαρίφαλα ν’ ανθίζει,

κι αν τύχει κι’ είναι χειμωνιά,

να σταματήσει η μπόρα.

Στης Εκκλησιάς τον πλάτανο

αν ο Θεός το θέλει

εκεί να ξανασμίγαμε

πως κάναμε παιδιά

τα χρόνια τα ανέμελα,

τα χρόνια τα τρελά,

τα χρόνια τα ταλαίπωρα,

τα χρόνια τα φτωχά.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΟΝΕΙΡΑ

 

 Μίας ζωής όνειρα, μίας ζωής ελπίδες

Γίνονται  παράπονα, γίνονται ρυτίδες.

Άσπρα γίνονται μαλλιά, σαν τα χιόνια στα βουνά

Και μου λένε ότι,

Πάν’ τα χρόνια τα καλά, πάν’ αγύριστα πουλιά.

Πάει και η νιότη.

Μια ζωή στο ρυθμό της ταλαιπωρίας

Και δεν βλέπω πουθενά, αλλαγή πορείας,

Μα τα άσπρα τα μαλλιά, σαν τα χιόνια στα βουνά

Όλο και πληθαίνουν,

Και τα χρόνια σιωπηλά, φεύγουνε σιγά  ,σιγά.

Φεύγουν και βαραίνουν.

Η καρδιά αγέρωχη  κάτω δεν το βάζει

 Στέκεται περήφανη, μακριά  κοιτάζει .

Μα τα άσπρα τα μαλλιά ,σαν τα χιόνια στα βουνά

Μου θυμίζουν πως,

Παν τα χρόνια κι’ η  ζωή, σαν αέρας ,σαν βοή

Πάει, κι’ ο καιρός.

Μίας ζωής όνειρα, μίας ζωής ελπίδες

Σβήνουν σαν παράπονα, σβήνουν σαν ρυτίδες.

Και τα άσπρα τα μαλλιά ,σαν τα χιόνια στα βουνά

Όλο και  παγώνουν,

Καρτερώντας τη στιγμή, με την ώρα της κι’ αυτή,

.κι’ όλα τελειώνουν .

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤ ΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΟ

Ανοιξιάτικος ανθός , δροσερός και τρυφερός,

Όμορφο λουλούδι,

Νάσουνα  κι’ εσύ καρδιά, ετούτ’ την ΄ώρα την γλυκιά

Μέλισσας τραγούδι.

Κύμα κάτω στο γιαλό, γαλανόλευκο μ’ αφρό

Κύμα που γυαλίζει,

Νάσουνα κι’ εσύ καρδιά, ετούτ’ την ώρα την γλυκιά,

Μάγια να σκορπίζει.

Ήλιος του Μαγιού ζεστός, χαρωπός και γελαστός,

Ήλιος που φωτίζει ,

Νάσουνα κι’ εσύ καρδιά , ετούτ’ την ώρα την γλυκιά

Φως να πλημμυρίζει.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΗΛΙΕ ΠΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΩΝΕΣ

Ήλιε, που με μεγάλωνες  σαν τον ανθό στον κάμπο,

Κι’ αψίλωνα , και  έγινα, σαν του βουνού  η  κορφή.

Η  ώρα  να  χωρίσουμε, φθάνει  η  τελευταία

Και  της  ζωής  μου  έρχεται, η ποιό  σκληρή  στιγμή .

Ελάφια  ήταν  και  φύγανε, τα  χρόνια  ένα – ένα,

Και  η  ζωή  εσκόρπισε, σαν  νέφος,  σαν  καπνός,

Σαν  ζωγραφιά ξεθώριασε και  ήτανε  τόσ’ ωραία,

Και  στα  τραγούδια μοναχά, είναι ο θάνατος γλυκός.

Επρόλαβα  και  γέρασα,  αλήθεια  είναι,  αλλά  ,

Τον  ίδιο  πάντα  σε  θυμάμαι, εσένα ολόκληρη ζωή,

Όλα τριγύρω μου σαν τότε, που γνώρισα πρώτη φορά,

Το ίδιο χρώμα τα χορτάρια ,το ίδιο άρωμα οι ανθοί .

Ήλιε που με σεργιάνισες στον κόσμο τόσα χρόνια,

Ποτές ένα παράπονο δεν είχα να σου πω,

Τώρα όπου χωρίζουμε, χαμήλωσε και πες μου,

Μια μέρα αφού θα πέθαινα ,γιατί να γεννηθώ

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More