ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ

 

Βρε Αντώνη, βρε Αντώνη, μας γεράσανε οι πόνοι,

και τα βάσανα,

και δεν είπαμε ποτές, βρε Αντώνη μου που λες,

αχ Θεέ ανάσανα.

Μια ζωή ταλαιπωρία, παιδεμό και τυραννία,

την διαβήκαμε,

και σαν άνθρωποι κι’ εμείς, απ’ τα ωραία της ζωής

τι είναι που χαρήκαμε.

Δεν βαριέσαι βρε Αντώνη, ούτε να σε φαρμακώνει,

που ‘μαστε φτωχοί.

Δεν γινότανε αλλιώς, έτσι τα ‘φερε ο Θεός,

και η τύχη η κακή.

Στην πορεία της ζωής, βρε Αντώνη μου κι’ εμείς,

Τι δεν κάναμε,

κάτι πήγαινε στραβά, βρε Αντώνη φουκαρά,

και τα πλοία χάναμε.

Ρείξτα όλα έναν παρά, βρε Αντώνη φουκαρά

και μη χολοσκάς.

Γλέντα το όσο μπορείς, γλέντα το να το χαρείς,

και καλά να την περνάς.

Τίποτε κανείς δεν παίρνει, την σειρά του όποιος διαβαίνει,

και μας χαιρετά,

Όλοι εδώ τ’ αφήνουνε, όλα, και τους ρίχνουνε

μεσ’ το λάκκο τους βαθειά.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΑΙΔΙ

Τα τραγούδια που αγάπησα παιδί,

τα τραγούδια που μιλούσαν την καρδιά μου,

τα τραγούδια  που ομορφαίναν την ζωή,

και που δίνανε πνοή στα όνειρά μου,

που και που όταν τυχαίνει να τ’ ακούω,

άλλοι τώρα να τα λεν, να τα σφυρίζουν,

στην ζωή εκείνη με πηγαίνουν,

και στα όμορφα τα χρόνια με γυρίζουν.

Με γυρίζουνε στα πρώτα καρδιοχτύπια,

με γυρίζουνε στις πρώτες τις χαρές,

στις αγάπες, τα ποτά, και τα ξενύχτια,

και στις άλλες της ζωής τις ομορφιές.

Με γυρίζουνε και στην παλιοπαρέα,

στις ευχάριστες στιγμές και στις κεφάτες,

στα αξέχαστα τα γλέντια τα ωραία,

και στις πείνες τις γενναίες, τις βαρβάτες.

Όσο σκέφτομαι πως όλα τελειώνουν,

και πως κάποτε, θα φύγω απ’ την ζωή,

ασυναίσθητα τα μάτια μου βουρκώνουν,

και μια θλίψη με κατέχει περισσή.

Σαν τα σύννεφα π’ αστράφτουν και βροντάνε,

σαν τα σύννεφα που γίνονται βροχή,

και που ύστερα διαλύουν και σκορπάνε,

κάτι τέτοιο, μου φαντάζει η ζωή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΠΕΣΤΟ ΜΑΡΩ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο ν’ ακουστή,

ως τα πέρατα του κόσμου, σ’ όλη Μάρω μου την γη.

Τώρα που μπορείς Μαρία, κι’ έχεις την ζωή μπροστά ,

πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο με καρδιά.

Αχ και να μπορούσα Μάρω, μια φορά να σηκωθώ ,

Να ‘λεγα ένα τραγούδι, να ‘σερνα και τον χορό,

και να τράβαγα μια κούπα, νάρειχνα μια ντουφεκιά,

ένα βράδυ μέσ’ τον κόσμο, πόσο θάθελα ,αλλά.

Μ’ έφαγαν Μαριώ οι πόνοι, έλειωσε και το κορμί,

Και δεν ξέρω πως κρατιέται τούτ’ η έρημη ψυχή.

Να πεθάνω να ησυχάσω, Μάρω μου να λυτρωθώ,

να πεθάνω, να πεθάνω, τον Θεό παρακαλώ.

Φθάνοντας κανείς στο τέλος, ξέρει Μάρω στην ζωή,

πότε πρέπει να δακρύζει, πότε πρέπει να χαρεί.

Όλα ψεύτικα Μαρία, όλα Μάρω λυγερή.

Λέγε μάρω μου τραγούδια, Μάρω πέστα με ψυχή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΝΑ ΑΓΑΠΑΣ

Όμορφα πούναι νάχεις μια αγάπη, όμορφα πούναι αληθινά,

ζωή ωραία ζωή φευγάτη, όλα γεμίζουν φως και χαρά.

Να αγαπάς, να αγαπάς,

Μην το διστάζεις, μην το γελάς

Όμορφα πούναι  νάχεις μια αγάπη, όμορφα μάτια να σε κοιτούν ,

χείλη μελένια να σε φιλάνε, να σου μιλάνε, να τραγουδούν.

Όμορφα πούναι νάχεις μια αγάπη, να έχεις κάπου να ακουμπάς,

Δύσκολες ώρες να μην φοβάσαι, στιγμές ωραίες για να περνάς.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΕΣΒΗΣΑΝ ΣΑΝ ΚΥΜΑ

Έσβησαν σαν κύμα, κι’ έμεινα το κρίμα,

οι πόθοι, τα όνειρα μου, και έμεινε η καρδιά μου,

κορμί γυμνό, σε κάμπο χιονισμένο,

να νοσταλγεί την ζεστασιά, που δίνει μέσ’ την εκκλησιά,

ένα κεράκι αναμμένο.

Κάποτε τυχαίνει στ’ ουρανού τα χάη,

ζωή φαρμακωμένη, να σε ξεγελάει,

άστρο λαμπρό σε βράδια αγριεμένα,

θαρρείς κουράγιο πως σου δίνει,

μα σβήνει όμως και σ’ αφήνει’

 ξένον μέσ’ στα ξένα.

Δεν είναι πάντα η ζωή γλυκόλαλο τραγούδι,

όπου το λέν’ χαρούμενα, κι’ αλόγιστα,

 παιδιά στην εξοχή.

Κάποτε, μοιάζει στου βουνού, το πέτρινο λουλούδι,

που το χτυπάει το ξεροβόρι, όσο μπορεί, αλύπητα,

και τ’ απαλαίνει η βροχή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More