ΗΛΙΕ ΠΟΥ ΜΕ ΜΕΓΑΛΩΝΕΣ

Ήλιε, που με μεγάλωνες  σαν τον ανθό στον κάμπο,

Κι’ αψίλωνα , και  έγινα, σαν του βουνού  η  κορφή.

Η  ώρα  να  χωρίσουμε, φθάνει  η  τελευταία

Και  της  ζωής  μου  έρχεται, η ποιό  σκληρή  στιγμή .

Ελάφια  ήταν  και  φύγανε, τα  χρόνια  ένα – ένα,

Και  η  ζωή  εσκόρπισε, σαν  νέφος,  σαν  καπνός,

Σαν  ζωγραφιά ξεθώριασε και  ήτανε  τόσ’ ωραία,

Και  στα  τραγούδια μοναχά, είναι ο θάνατος γλυκός.

Επρόλαβα  και  γέρασα,  αλήθεια  είναι,  αλλά  ,

Τον  ίδιο  πάντα  σε  θυμάμαι, εσένα ολόκληρη ζωή,

Όλα τριγύρω μου σαν τότε, που γνώρισα πρώτη φορά,

Το ίδιο χρώμα τα χορτάρια ,το ίδιο άρωμα οι ανθοί .

Ήλιε που με σεργιάνισες στον κόσμο τόσα χρόνια,

Ποτές ένα παράπονο δεν είχα να σου πω,

Τώρα όπου χωρίζουμε, χαμήλωσε και πες μου,

Μια μέρα αφού θα πέθαινα ,γιατί να γεννηθώ

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ