ΜΙΑΣ ΖΩΗΣ ΟΝΕΙΡΑ

 

 Μίας ζωής όνειρα, μίας ζωής ελπίδες

Γίνονται  παράπονα, γίνονται ρυτίδες.

Άσπρα γίνονται μαλλιά, σαν τα χιόνια στα βουνά

Και μου λένε ότι,

Πάν’ τα χρόνια τα καλά, πάν’ αγύριστα πουλιά.

Πάει και η νιότη.

Μια ζωή στο ρυθμό της ταλαιπωρίας

Και δεν βλέπω πουθενά, αλλαγή πορείας,

Μα τα άσπρα τα μαλλιά, σαν τα χιόνια στα βουνά

Όλο και πληθαίνουν,

Και τα χρόνια σιωπηλά, φεύγουνε σιγά  ,σιγά.

Φεύγουν και βαραίνουν.

Η καρδιά αγέρωχη  κάτω δεν το βάζει

 Στέκεται περήφανη, μακριά  κοιτάζει .

Μα τα άσπρα τα μαλλιά ,σαν τα χιόνια στα βουνά

Μου θυμίζουν πως,

Παν τα χρόνια κι’ η  ζωή, σαν αέρας ,σαν βοή

Πάει, κι’ ο καιρός.

Μίας ζωής όνειρα, μίας ζωής ελπίδες

Σβήνουν σαν παράπονα, σβήνουν σαν ρυτίδες.

Και τα άσπρα τα μαλλιά ,σαν τα χιόνια στα βουνά

Όλο και  παγώνουν,

Καρτερώντας τη στιγμή, με την ώρα της κι’ αυτή,

.κι’ όλα τελειώνουν .

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤ ΣΟΥΡΑΣ