ΟΜΟΡΦΗ ΜΑΡΙΑ

Τώρα που κι’ οι δυο μας, όμορφη Μαρία

ρίξαμε τον ήλιο, προς το δειλινό,

κάτι περασμένα αχ μωρή Μαρία,

σαν σε ξαναείδα ήρθαν στο μυαλό.

Τα ‘χα λησμονήσει, όμορφη Μαρία,

τα ‘χα λησμονήσει, και θυμόμουν πως,

σ’ είχα αγαπήσει κάποτε Μαρία,

αλλά από τότε, πέρασε καιρός.

Όμορφες ημέρες, όμορφη Μαρία,

στάθηκαν για λίγο, μπρος μου νοερά.

όνειρα που σβήσαν, αχ μωρή Μαρία,

χρόνια που περάσαν, τόσο βιαστικά.

Και ξανά η καρδιά μου όμορφη Μαρία,

χτύπησε για σένα, πάλι τρυφερά,

κι’ όλη η ύπαρξή μου, αχ μωρή Μαρία,

καθώς σε κοιτούσα, γέμιζε χαρά.

Ξένους μες τον κόσμο όμορφη Μαρία,

ξένους μέσ’  τον κόσμο, Μάρω θα μας βρει,

της ζωής το τέλος, όμορφη Μαρία,

ξένους μες τον κόσμο, Μάρω μου καλή.

Τώρα που κι’ οι δυο μας όμορφη Μαρία,

ρίξαμε τον ήλιο προς το δειλινό,

την αυγή που πάει, αχ μωρή Μαρία,

την αυγή που πάει, τώρα αναπολώ.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ