ΗΛΙΕ ΦΩΤΕΙΝΕ

 Ήλιε, ήλιε, ήλιε, φωτεινέ,

άρχοντα της οικουμένης,

της ζωής μας χορηγέ,

πάντα, πάντα, πότε θα φανείς,

σε προσμένουν με λαχτάρα,

ήλιε μην αργείς,

τα λουλούδια να ανθίσουν μέσ’ τους κάμπους, τα παιδιά,

να χαρούν, να τραγουδίσουν,να πετάξουν τα πουλιά.

Ο φτωχός, πρωί να τρέξει, για να βγάλει το ψωμί,

έχει στόματα να θρέψει, να ντυθεί να κοιμηθεί.

Ορφανά, δυστυχισμένοι, άρρωστοι, σακάτες, κι’ άλλοι,

Έχουν βοηθό εσένα, μιας και τους ξεχνούν οι άλλοι.

Ήλιε, ήλιε, ήλιε, φωτεινέ,

να ‘ξερες το τι φωτίζεις,

δεν θα έβγαινες ποτέ.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ