Έσβησαν σαν κύμα, κι’ έμεινα το κρίμα,
οι πόθοι, τα όνειρα μου, και έμεινε η καρδιά μου,
κορμί γυμνό, σε κάμπο χιονισμένο,
να νοσταλγεί την ζεστασιά, που δίνει μέσ’ την εκκλησιά,
ένα κεράκι αναμμένο.
Κάποτε τυχαίνει στ’ ουρανού τα χάη,
ζωή φαρμακωμένη, να σε ξεγελάει,
άστρο λαμπρό σε βράδια αγριεμένα,
θαρρείς κουράγιο πως σου δίνει,
μα σβήνει όμως και σ’ αφήνει’
ξένον μέσ’ στα ξένα.
Δεν είναι πάντα η ζωή γλυκόλαλο τραγούδι,
όπου το λέν’ χαρούμενα, κι’ αλόγιστα,
παιδιά στην εξοχή.
Κάποτε, μοιάζει στου βουνού, το πέτρινο λουλούδι,
που το χτυπάει το ξεροβόρι, όσο μπορεί, αλύπητα,
και τ’ απαλαίνει η βροχή.
ΠΕΛ. ΠΑΝ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ
0 σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου