ΧΡΟΝΙΑ ΒΡΕ ΜΑΡΙΩ

Χρόνια βρε Μαριώ, έχω να σε ‘δω

Χρόνια από παιδιά , από το σχολειό.

Κι’ απ’ τη γειτονιά, Μάρω μου γλυκιά,

Που ‘μασταν παρέα, όλα τα παιδιά,

Και παίζαμε μέσ’ τις αυλές,

Και στις αλάνες τις πλατιές,

Παρέα.

Κι’ ήταν εκείνη η ζωή

Ήτανε Μάρω μου καλή,

Ωραία.

Πόσο λαχταρώ ,λίγο να βρεθώ

Στα ωραία χρόνια, τον καλό καιρό

Π’ όλα ήταν χαρά, Μάρω μου γλυκιά ,

Όλα ήταν τραγούδια, όνειρα πολλά.

Να παίζαμε μέσ’ στις αυλές΄

Και στις αλάνες τις πλατιές,

Παρέα .

Και να ‘ταν όλη η ζωή,

Να ήταν Μάρω μου καλή,

Ωραία.

Φεύγει η ζωή ,Μάρω μου καλή,

Δίχως να το θέλει,φεύγει βιαστική,

Όπως ο αέρας Μάρω μου γλυκιά,

Όπως ο αέρας ,όπως τα πουλιά.

Θα είμαστε μέσ’ στις αυλές ,

Και στις αλάνες τις πλατιές

Μονάχοι.

Όπως του κάμπου οι καλαμιές ,

Στις έρημες ακρογιαλιές,

Οι βράχοι.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΑΡΓΑ ΤΟ ΔΕΙΛΙΝΟ

Αργά  το  δειλινό  που  παίζουν  τα  πουλιά

Ψιλά  στον  ουρανό,  στους  δρόμους  τα  παιδιά,

Ελεύθερος  αέρας  η  σκέψης μου  πετά.

Αργά  το  δειλινό,  αργά  το  δειλινό,

Αισθάνομαι  ωραία , όνειρο  πως ζω

Αργά  το  δειλινό,  αργά , πολύ  αργά

Έρχεσαι  κι’ εσύ  μέσα  στην  καρδιά,

Βραδινός  αέρας,  βραδινή  δροσιά

Αργά , σαν  πέφτει  η  νύχτα, και  όλα  ηρεμούν,

Κι’  όταν  τα  διό σου  χέρια  τα  χέρια  μου  κρατούν,

Όλα  μου  μιλάνε  και  όλα  μου  γελούν

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΛΙΓΟ ΑΚΟΜΑ

(στον πατέρα μου)

λίγο ακόμα, σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα.

Κι’ ύστερα ρίξτε στο ήλιο πάνω, ‘λαφρύ το χώμα.

Λίγο ακόμα, σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα,

για να κρατήσω στην θυμησή μου, στερνή εικόνα,

την  θυμησή του, αυτή την ώρα την παγερή,

τώρα που φεύγει, τώρα που μπαίνει στην κρύα γη.

Καλό να σου είναι αυτό το ταξίδι, καλό και ωραίο,

το τελευταίο’ το άθελό σου, και το μοιραίο.

Χτύπα καμπάνα, αυτή την ώρα, με αρμονία.

Όλη η πλάση ν’ αναφωνήσει ,- μνήμη αιωνία-.

Λίγο ακόμα σταθείτε λίγο, λίγο ακόμα………

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΤΟ ΤΡΑΙΝΟ

Αν κάποτε το θυμηθείς, ότι υπάρχουμε κι' εμείς, και ότι ζούμε,
κάν' ένα κόπο να μας δεις, μια καλημέρα να μας πεις, και να σε δούμε.
Να θυμηθούμε την παλιά,την όμορφη, και την γλυκιά, ζωή που πάει,
που 'ταν της άνοιξης ανθός,ευωδιαστός και τρυφερός, δροσιά του Μάη......

Που είναι εκείνος ο καιρος, ο όμορφος, και ο καλός, που είναι τώρα,
που ζούσαμε στην ξενοιασά,τρελά, κι' ανέμελα παιδιά,
καλή του ώρα,

με τις αγάπες τις πολλές, με τα φιλιά, τις αγκαλιές, τα καρδιοχτύπια,
με τα τσιγάρα, τα ποτά, τα γέλια μας τα τρανταχτά, και τα ξενύχτια........

Κίτρινα φύλλα στα κλαριά, ελπίδες, κι' όνειρα πολλά, πολλά κι' ωραία,
που κάναμε τότε παιδιά, όλοι μαζί μια συντροφιά, και μια παρέα,
σιγά - σιγά φυλλορροούν, αλλιώς να κάνουν δεν μπορούν, έτσι συμβαίνει,
ό,τι γεννιέται στην ζωή, γαννιέται, κάμποσο να ζει, και να πεθαίνει........

Ένα τραίνο που φεύγει ο χρόνος, και μαζί του, πάμε κι' εμείς,
και να μείνεις έξω κι' αν θέλιες, να το κάνεις αυτό ,δεν μπορείς.
Ένα τραίνο που όλο κινείται, σε ταξίδι, χωρίς τελειωμό.
και ποτέ σου δεν ξέρεις, ποτέ σου, σε ποιόν, κατεβαίνεις σταθμό........

ΠΕΛ. ΠΑΝ. ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ ΒΡΕ ΑΝΤΩΝΗ

 

Βρε Αντώνη, βρε Αντώνη, μας γεράσανε οι πόνοι,

και τα βάσανα,

και δεν είπαμε ποτές, βρε Αντώνη μου που λες,

αχ Θεέ ανάσανα.

Μια ζωή ταλαιπωρία, παιδεμό και τυραννία,

την διαβήκαμε,

και σαν άνθρωποι κι’ εμείς, απ’ τα ωραία της ζωής

τι είναι που χαρήκαμε.

Δεν βαριέσαι βρε Αντώνη, ούτε να σε φαρμακώνει,

που ‘μαστε φτωχοί.

Δεν γινότανε αλλιώς, έτσι τα ‘φερε ο Θεός,

και η τύχη η κακή.

Στην πορεία της ζωής, βρε Αντώνη μου κι’ εμείς,

Τι δεν κάναμε,

κάτι πήγαινε στραβά, βρε Αντώνη φουκαρά,

και τα πλοία χάναμε.

Ρείξτα όλα έναν παρά, βρε Αντώνη φουκαρά

και μη χολοσκάς.

Γλέντα το όσο μπορείς, γλέντα το να το χαρείς,

και καλά να την περνάς.

Τίποτε κανείς δεν παίρνει, την σειρά του όποιος διαβαίνει,

και μας χαιρετά,

Όλοι εδώ τ’ αφήνουνε, όλα, και τους ρίχνουνε

μεσ’ το λάκκο τους βαθειά.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΤΑ ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΑΙΔΙ

Τα τραγούδια που αγάπησα παιδί,

τα τραγούδια που μιλούσαν την καρδιά μου,

τα τραγούδια  που ομορφαίναν την ζωή,

και που δίνανε πνοή στα όνειρά μου,

που και που όταν τυχαίνει να τ’ ακούω,

άλλοι τώρα να τα λεν, να τα σφυρίζουν,

στην ζωή εκείνη με πηγαίνουν,

και στα όμορφα τα χρόνια με γυρίζουν.

Με γυρίζουνε στα πρώτα καρδιοχτύπια,

με γυρίζουνε στις πρώτες τις χαρές,

στις αγάπες, τα ποτά, και τα ξενύχτια,

και στις άλλες της ζωής τις ομορφιές.

Με γυρίζουνε και στην παλιοπαρέα,

στις ευχάριστες στιγμές και στις κεφάτες,

στα αξέχαστα τα γλέντια τα ωραία,

και στις πείνες τις γενναίες, τις βαρβάτες.

Όσο σκέφτομαι πως όλα τελειώνουν,

και πως κάποτε, θα φύγω απ’ την ζωή,

ασυναίσθητα τα μάτια μου βουρκώνουν,

και μια θλίψη με κατέχει περισσή.

Σαν τα σύννεφα π’ αστράφτουν και βροντάνε,

σαν τα σύννεφα που γίνονται βροχή,

και που ύστερα διαλύουν και σκορπάνε,

κάτι τέτοιο, μου φαντάζει η ζωή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More

ΠΕΣΤΟ ΜΑΡΩ ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο ν’ ακουστή,

ως τα πέρατα του κόσμου, σ’ όλη Μάρω μου την γη.

Τώρα που μπορείς Μαρία, κι’ έχεις την ζωή μπροστά ,

πέστο Μάρω το τραγούδι, πέστο με καρδιά.

Αχ και να μπορούσα Μάρω, μια φορά να σηκωθώ ,

Να ‘λεγα ένα τραγούδι, να ‘σερνα και τον χορό,

και να τράβαγα μια κούπα, νάρειχνα μια ντουφεκιά,

ένα βράδυ μέσ’ τον κόσμο, πόσο θάθελα ,αλλά.

Μ’ έφαγαν Μαριώ οι πόνοι, έλειωσε και το κορμί,

Και δεν ξέρω πως κρατιέται τούτ’ η έρημη ψυχή.

Να πεθάνω να ησυχάσω, Μάρω μου να λυτρωθώ,

να πεθάνω, να πεθάνω, τον Θεό παρακαλώ.

Φθάνοντας κανείς στο τέλος, ξέρει Μάρω στην ζωή,

πότε πρέπει να δακρύζει, πότε πρέπει να χαρεί.

Όλα ψεύτικα Μαρία, όλα Μάρω λυγερή.

Λέγε μάρω μου τραγούδια, Μάρω πέστα με ψυχή.

ΠΕΛ.  ΠΑΝ.  ΚΑΤΣΟΥΡΑΣ

Read More